Roving mark op Texel, 2008

Vroegûh, beste lezer, was zondag een rustdag, een dag die begon met uitslapen. Een welverdiende rustige dag na toch wel een week van lekker doorwerken.
Vroegûh was een zondag met wind en regen zo'n dag waarop je de cv een graadje hoger stookte, een dik boek uit de kast haalde, waarna je je met andere gezinsleden inclusief pot koffie knus op de bank nestelde. Vroegûh... Zeg, wordt dit een verhaal uit de oude doos?
Nee hoor, zo oud is dit verhaal niet. Tot een half jaar geleden was dit toch redelijk normaal. Tot we als gezin besloten met enige regelmaat deel te nemen aan schietwedstrijden.

En zo springen we op zondagochtend om even na 6 uur vrolijk uit bed, om na een snelle douche, kopje thee met croissantje, fris en fruitig (???) richting het noorden te vertrekken waar we eerst onze schuttervriendin en Texel-deskundige Carolien met haar energieke viervoeter Stef ophalen.
Na een kleine navigatiefout bij Den Helder halen we door de stuurmans- kunsten van Harrold, ondanks of dankzij een prachtige toeristische route dwars door de metropool van Slootdorp, net op het nippertje de veerboot naar Texel. Het weer is grauw, de wind fris en de voorspelling is niet best (veel regen op komst vanuit het zuiden), maar ja, optimisten als we zijn "het valt misschien wel mee!". Nou, ik kan u nu vertellen, het viel wel, maar niet mee!
Aangekomen op het kazerneterrein blijken we toch iets te vroeg aanwezig, de deur is nog op slot en de koffie - inderdaad - nog niet klaar. Na 20 minuten komt een aantal Eilandschutters van het strand aangelopen, waarna deuren worden geopend en de koffieautomaat in werking wordt gesteld. In korte tijd verzamelen de deelnemers zich - veel longbow schutters - en ontstaan er gezellige onderonsjes. Zo maken we kennis met Kees Bakker, met een prachtige traditionele longbow, een deelbare boog van puur taxushout compleet met prachtige knoesten. Bij zoveel traditie steekt mijn knaloranje Hoyt, wel erg hightech af!

De organisatie van deze dag is in handen van o.a. (de majoor) Aad van Gils en Evaline van De Eilandschutters. Na een kort welkom en uitleg van Aad, brengt een touringcar de 35 schutters, waarvan verrassend zo'n 30% uit jeugd bestaat, naar het beginpunt van deze wedstrijd. De kledingkeuze voor de diverse wedstrijden blijft voor ons nog steeds een hoofdbreker, maar wat was ik deze dag blij met mijn regenbroek en skimuts! Eenmaal op het strand aangekomen, hebben we in eerste instantie de wind en regen in de rug. De Mark (een paal met daarop een schild met logo, versierd met veren en linten) wordt voor de eerste keer geplaatst. Gemiddelde afstand zo'n 40 meter, maar ook een aantal keren beduidend verder. Tja, de uitdaging is natuurlijk jouw pijlen zo dicht mogelijk bij deze paal te krijgen. Bovendien moeten de pijlen in een sierlijke boog schuin omhoog worden geschoten, en dat blijkt niet mee te vallen bij deze weersomstandigheden. Als we na de eerste km's bovendien van richting veranderen, en dus wind tegen krijgen en de windkracht ook aardig is toegenomen, blijken pijlen spontaan van pijlopleggers te waaien en eenmaal gelost krijgen ze boven de duinenrij uitgekomen een enorme zwieper. Maar ja, het blijkt wel kicken om je boog eens vol uit te kunnen trekken. En dan maar niet traditioneel, qua schietprestaties ben ik super tevreden met mijn knaloranje Hoyt!

Na een korte lunchpauze krijgt de kou door harde wind en regen vat op onze thermostaat. Vingers worden stram en na de laatste Mark, besluiten Harrold en ik niet meer deel te nemen aan de mini-Clout. Carolien en Stef hebben het hele eind stoer meegelopen, maar ook hen wordt het op het eind toch te gek. Dennis zet wel door, jajaja de jeugd hè!, hij doet nog 2 verwoede pogingen, maar haakt eveneens af als zijn stramme vingers niet eens meer de nokjes op de pees kunnen zetten.
De een na de andere schutter keert terug op honk, de een nog natter dan de ander, maar allemaal met verdachte rode wangen en oren. Een warme kop koffie/thee met koek brengt uitkomst. Na een half uur stoeien met de puntentelling komt de organisatie met de uitslag van die dag. Voor Robin Hood was ik de enige prijswinnaar (ja Dik, ook ik ben nu in het bezit van het boter-kaas-en-eieren- spel), maar eerlijk duurt het langst: ik was de enige barebow schutter in mijn klasse, met maar 12 puntjes had het ook de poedelprijs kunnen zijn!

En dan op naar Den Burg voor een welverdiende maaltijd. En dat lukt, en hoe! Bij 'De 12 Balcken' hebben we nog de grootste lol, laten we het eten goed smaken, ligt Stef gevloerd onder tafel, en ja hoor, was voor ons één biertje of wijntje echt voldoende! Al met al een heel geslaagde dag, super gezellig, leuk om mee te maken, maar ja dat weer, hè...
Carolien, Harrold, Dennis en Sylvia