| Vrijdag, 6 augustus 2010 |
|
De laatste dag... Vannacht een goede nachtrust gehad, maar ik werd wakker met spierpijn in mijn schouders. Een
hete douche deed wonderen, en dus was ik klaar voor de strijd. Om half 9 was de briefing, en voor het laatst
werden we naar ons doel gebracht. Vandaag sta ik weer met mijn vertrouwde teamleden op de baan: Guy en Tim uit
Australië, en Karl en Siegfried uit Duitsland. Als laatste hadden we Silent Valley op de planning staan, dit is
het langste parcours. Kriskras door de vallei, met steile stukken omhoog en naar beneden. Vandaag waren er veel
inloopdoelen, wat betekent dat je per schot een stuk naar voren moet lopen. Je zou denken dat het makkelijker
wordt naarmate je dichterbij het doel komt, maar dat is dus niet zo. Per schot moet je opnieuw de afstand
inschatten en je hier op instellen, wat erg veel concentratie kost. Ondanks de hindernissen ben ik tevreden
met mijn score, deze is namelijk 23 punten gestegen ten opzichte van de eerdere Fieldronde. Ik heb werkelijk genoten van dit Wereldkampioenschap: de organisatie stak geweldig in elkaar en daar valt of staat alles mee. Catering, sponsors, tijdschema, bereikbaarheid, alles maar dan ook alles was tot in de puntjes verzorgd. Een groot compliment voor de mensen die dit voor elkaar hebben gebokst! Niet alleen de tientallen vrijwilligers, maar ook de locatie en het weer heeft zijn beste beentje voorgezet. Slechts een flauwe druppel heeft zich laten zien in deze week, maar zo weinig dat mijn regenjack ongebruikt in de rugzak is gebleven. De zon heeft 
zich ook ingehouden, want 35 graden Celsius is ook geen temperatuur om de hele dag in door te moeten brengen. Toch als de zon doorbrak was zij gelijk warm en soms vrij hinderlijk in de ogen. Ik was dan ook heel erg dankbaar voor de zonnebril die Nico Brillen mij heeft willen sponsoren, die kwam uitstekend tot zijn recht. Wie ik hier speciaal even wil noemen zijn mijn ouders: als geen ander hebben zij mij support gegeven voor dit evenement. Niet alleen financieel, maar ook vervoer, onderdak, goede maaltijden, alle tijd die ze er in hebben gestoken ook al staan ze aan de zijlijn. Zonder hun was mijn deelname hier nu niet mogelijk geweest. Bedankt pa en ma! |
En ook al sta ik niet zo hoog: als ik dezelfde schoten los in toekomstige wedstrijden in Nederland zal ik daar ongetwijfeld hoge ogen gooien. Iedere sporter heeft zo zijn ups en downs, daar moet je mee leren omgaan. Ook dat is topsport. Tevens heb ik heel veel uitleg en tips gekregen van de topschutters die ik deze dagen om mij heen heb gehad. Dit hele WK heeft me nu wel een drijfveer gegeven om me hier in te gaan specialiseren en nog betere resultaten te gaan halen. Morgen is de prijsuitreiking en zal ik niet op het podium hoeven te verschijnen, maar de volgende keer ga ik mij omhoog werken, tot ik de top bereikt heb. De wereld van boogschieten is nog niet van me af! 
|
| Donderdag, 5 augustus 2010 |
|
Gisteren kwam ik in een negatieve stemming van het parcours af, maar in die bui kun je natuurlijk niet blijven
hangen. Je gaat evalueren wat er mis ging, de frustratie er even uit gooien, en vervolgens bedenk je een plan. Hoe
ga ik het morgen aanpakken? Een praatje met de andere schutters op de camping biedt dan een uitkomst, want tussen
de regels door hoor je wat hun insteek is en hoe zij hun hindernissen overwinnen. Ook even ontspanning, met z'n
allen een biertje drinken en lachen om een ieders anekdoten doet goed. Je kunt niet alleen maar bezig zijn, je
moet ook even je gedachten op iets anders kunnen zetten. Na een goede nacht slapen werd ik wakker van de wekker: de dag begint weer, en vandaag zal het vast beter gaan! Ik ga nu niet voor de topscore, maar voor schiet-technisch goede schoten. Dus voor ieder schot even nadenken: hoe ga ik staan, hoe hoog zet ik mijn pijl op, hoe trek ik de pees uit, wanneer los ik? En wanneer je dat allemaal zorgvuldig hebt overdacht sta je zelfverzekerd op je schietpost, en kun je een bewust schot maken. Het resultaat is dan werkelijk zoals je wilde, en dat geeft voldoening! Want als je ziet dat je tegen een helling van 45 graden een afstand van 65 yard weet te overbruggen, en ook nog eens met drie van de vier pijlen op het doel weet te komen, YES! Dat wil je bereiken! 
En wanneer je niet op de scores let - ook al ben je een van de puntenschrijvers - valt er gelijk een stuk dwang van je af, het zit tussen de oren. Mijn score van de afgelopen Hunterronde is dan ook zeker overtroffen: van 80 punten naar 114 punten, het gaat langzaamaan beter. Ik begin nu redelijk te wennen aan de hoogteverschillen en de doelen, en weet hoe ik bepaalde moeilijkheden moet corrigeren. Meer dan mijn best kan ik niet doen, maar het betaalt zich dus zeker wel uit. En dan ben je een hele dag onderweg door bossen, over glooiende velden, en zelfs in het plaatselijke kasteel waren doelen opgesteld! Vanaf de hoogste toren naar beneden schieten, met flink wat publiek om je heen: echt een WK-moment. Maar na een kort moment over die betegelde fortificatie te hebben gelopen moet je weer de bospaden op, die op de meeste stukken niet breder dan dertig centimeter zijn. De losse mosgrond glijdt snel onder je voeten weg, dus het zijn intensieve dagen. Aan het einde van de dag voelde ik mijn kuiten niet meer, maar mijn schouders juist wel. In drie dagen tijd hebben we meer dan 400 pijlen geschoten, met alle bijhorende concentratie. Dat ben je dan toch niet gewend... Morgen is de laatste dag al weer, de tijd vliegt hier. Silent Valley, een parcours door een van de stilste heuvels in de omgeving. Tevens is dit |
het langste parcours (15 kilometer), dus weer een lange dag voor de boeg. Nu ga ik mijn materiaal voor de laatste keer controleren, mijn rugzak inpakken voor morgen, en dan is het tijd om mijn slaapzak in te schieten. |
| Woensdag, 4 augustus 2010 |
|
In plaats van die vervelende rondjes om op te schieten krijgen we vandaag het echte werk: afbeeldingen
van herten, zwijnen, hyena's en bevers. Het is de Animalronde! In plaats van richten op een abstracte
cirkel kan ik nu focussen op een werkelijke afbeelding, en dat helpt (normaal gesproken) om de afstand
in te kunnen schatten. Vannacht heb ik redelijk geslapen, en dat merk je gelijk. Je komt makkelijker in het ritme, de spieren lopen soepeler, je hebt je hoofd erbij. Ondertussen is het hele ochtendritueel een routine geworden, en kan alles snel verlopen. Zo was ik ook vandaag weer ruim op tijd bij het verzamelpunt, om met frisse moed de wedstrijd in te gaan. Vandaag waren het dezelfde teamgenoten, en er zal weinig aan veranderen als ik naar de online ranglijst kijk. Ik ben gedreven om te scoren, maar feitelijk kan ik mij niet meten met deze mensen. Natuurlijk probeer ik mij op te 
trekken aan mijn groepsgenoten, maar het mag niet baten: ik heb er eenvoudigweg niet het materiaal voor. Ik heb mij vandaag redelijk boos gemaakt, omdat ik mijn prestaties totnogtoe zo teleurstellend vind. Niet in vergelijking met anderen, maar met mijn eigen eerder behaalde resultaten. Ook dit geeft een vertekend beeld, want ik kan dit feitelijk niet vergelijken. De techniek van schieten dient hier zo aangepast te worden, dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. En dat vergeet ik dan in mijn passie om me te meten met de anderen, wat eerder een neerwaartse spiraal vormt dan een bron van concentratie. Het is nu de derde schietdag geweest, en hoewel ik beter begon - 120 punten in de eerste 9 doelen - ging het in de tweede helft bergafwaarts: 12 beurten op rij, |
opnieuw geen score. En al begin je dan nog
zo lekker, het is bij iedere treffer weer even dat idee van: shit, mis! En wanneer je de verrekijker voor
de ogen zet en ziet dat het zelfs op zestig of zeventig meter slechts enkele centimeters scheelt... Dan denk
je: ahh, waarom kon ie nou net niet binnen die lijn vallen? Terwijl het eigenlijk een heel goed resultaat
is! Bij de correspondentie met het thuisfront laat je weten hoe het loopt en wat er gebeurt, en dan wordt
er opgemerkt: 'Ik probeer op veldwedstrijden, zeker als ik weinig punten haal, andere dingen te zoeken waar
ik plezier aan beleef. Lekker genieten van de mooie omgeving en het contact met de andere schutters. Als het
maar goed weer is, denk ik dan. En door naar anderen te kijken kan ik nog steeds veel leren. Op de een of
andere manier geeft dat toch een goed gevoel over de dag, bij mij althans.' En dat doe ik ook zeker: al mopper
ik eens wat, toch geniet ik want het is een ervaring op zich. 
Tevens ben ik vandaag naar de organisatie geweest om mijn verzoek tot overplaatsing in te dienen. Dit mocht niet baten, het is te ingewikkeld en daarom zal ik jullie de details besparen. Ik schiet het kampioenschap gewoon uit, in deze klasse, en dan ben ik een enorme ervaring rijker. Want dit is echt heel leuk!! In 2012 is dit WK is in Brazilië, en volgende zomer is er nog een soortgelijk WK in Portugal. Dan kan ik mooi trainen en gebruik maken van alle tips die ik hier ontvang, wie weet gaat het dan beter. Maar voor nu geniet ik gewoon van de leuke tijd die ik hier heb, en die punten... Voor de gemiddelde houtschutter geeft het meer voldoening om te schieten dan om te scoren. Of zoals een oud Latijns gezegde: Geen boog treft altijd datgene, waarop hij gericht wordt. |
| Dinsdag, 3 augustus 2010 |
|
De wekker gaat: huh, wat? Oh... Oh... ja, ik moet er uit. Nu al, ik heb nog geen oog dichtgedaan?! Zo gaat
het gelukkig al de afgelopen twee weken, ik kom niet aan mijn nodige nachtrust. Maar de dag begint, en zodra
het alarm van mijn telefoon afgaat kan ik maar beter snel doorpakken. Douchen, ontbijten, tas inpakken, en
dan naar de briefing. Hier krijgen de schutters hun laatste informatie door en worden vervolgens naar hun
doelen geleid. Op de afgesproken tijd vangt iedere groep aan met het schieten van hun pijlen, en zo begint
de dag weer. Vandaag zat ik met andere mensen dan gisteren in de groep, want de baanindeling wordt aan de
hand van de ranglijst gemaakt. De beste zes schutters zitten in groep 1, de volgende zes in groep 2, et
cetera. Ik zit in groep 5, en sluit daarmee de ranglijst. Ik ben de schutter die de allerlaagste score in
mijn klasse schiet, met als simpele reden: dit is niet mijn klasse. Maar daar zal ik nog zeker achteraan gaan. Vandaag hadden we een zware route voor de boeg! Wederom in hetzelfde natuurgebied, de route van gisteren doorkruisend. Ook nu was het weer een enorm hoogteverschil bij praktisch alle doelen, en ook de afstanden waren gemiddeld erg lang. Maar ik heb gezellige mensen in mijn groep die elkaar een hart onder de riem steken, en dat maakt de 
|
ongelukkige schoten
dragelijk. Er zit een lichte vooruitgang in mijn score: gisteren 70 punten, vandaag 80. Het blijft ongelukkig,
maar ik stel misschien te hoge eisen. Nee, ik heb mij niet kunnen voorbereiden op deze wedstrijd om verschillende
redenen, maar toch kan ik mijn pijlen aardig bij elkaar krijgen op het doel en dat is erg belangrijk. Wanneer je
constant schiet, kun je aan je scores werken. Is alles verspreid, dan is dat veel moeilijker en moet je terug
naar de basis. 
Het meest frustrerende is nog wel, dat het telkens nèt geen score is. Vandaag had ik negen beurten achter elkaar geen score, maar zo dichtbij de buitenste ring! Het is telkens een kwestie van centimeters, soms millimeters, maar mis is geen punten. Helaas, pindakaas. Morgen beter, die uitspraak hoor je hier in veel verschillende talen. Er zijn meer schutters die het niet treffen, maar mensen die al na de eerste dag een blessure of materiaalpech oplopen is altijd nog schrijnender. Hopelijk slaap ik vannacht wat beter, dat is de beste voorbereiding die je kan treffen. |
| Maandag, 2 augustus 2010 |
|
De baanindeling is bekend: Ik zal beginnen met de witte ronde, genaamd 'observation rock'. Uit de naam valt
al af te leiden dat we vandaag hoog gaan klimmen. En ja hoor, samen met drie Duitsers, een Zwitser en een
Australiër hebben we de hele berg gezien... Aan een grote wand van het clubgebouw hing de baanindeling, zodat iedereen wist bij welk doel hij zou beginnen. Na een korte toelichting door de baanmeester werden de groepen naar hun startdoelen gebracht, en om 9.15 uur mocht men beginnen met schieten. Eerst even handen schudden en voorstellen aan de rest van je teamleden (daar loop je toch een hele dag mee rond, wat trouwens erg gemoedelijk en gezellig gaat), en uithijgen van de vroege klim. Vooral de oudere en zwaarlijvige schutters hebben het te verduren met dit terrein. De horloges geven aan dat het tijd is, en de eerste schoten zullen dan toch echt gemaakt worden. Maar dit is wel even heel wat anders dan wat ik tot nog toe heb geschoten!! Afstanden van 75 meter bijvoorbeeld, en ook nog eens met een hoogteverschil van dik 20 meter, dat vind je niet zo snel in Nederland. Ook het aantal pijlen en de volgorde van de doelen zijn heel anders, wat het even wennen maakt. Gelukkig heb ik ervaren schutters om mij heen, en hebben we allen een sportieve instelling ook al zijn we elkaars concurrenten. Ik voel me erg misplaatst met mijn historische boog tussen al dit technologische geweld, hier is niet tegenaan te presteren. Vandaag of morgen wil ik toch nog even met de organisatie praten of er een overplaatsing mogelijk is, want op deze manier is het geen eerlijke verhouding. 
Ook al presteer ik niet zo goed als mijn groepsgenoten, toch heb ik het idee dat ik goed schiet. Vergeleken met de wedstrijden in Nederland zijn de doelen hier een stuk kleiner en de afstanden veel groter. Samen met de ongekende heuvels en de vernuftige manier van het uitzetten van de doelen maakt het er geen makkelijke wedstrijd op, maar wel heel uitdagend. Het is ook erg leerzaam, want je praat met heel veel mensen |
uit verschillende landen die allemaal hun eigen technieken en tips hebben, en je kijkt je ogen uit naar alle
prachtige bogen en pijlen. 
Hier en daar zijn er opstoppingen, bijvoorbeeld wanneer je op twee groepen compound-schutters moet wachten. Deze fanatiekelingen zijn uitgerust met grote verrekijkers en bijzonder nauwkeurige vizieren, mits zij goed afgesteld zijn. En dat afstellen doen ze heel graag, het liefste voor iedere pijl. In de tussentijd kun je genieten van je boterham, een praatje maken met een echte Aussie, of lachen om het feit dat het Duitse woord voor verrekijker niet 'fernseher' maar 'fernglas' is: de taalverschillen leveren meer hilariteit dan ergernis op. Na een hele dag klimmen door het ruige ongelijke terrein, het vele wachten, en het gebrek aan een lekkere stoel ben je aardig afgemat en blij om van een warme maaltijd te genieten. Daarna even de gemaakte foto's bekijken, een verslagje typen, de uitrusting voor morgen klaar- maken, en naar bed. Morgen is het weer vroeg opstaan, en gaan we een jachtronde lopen. Ik heb er zin in! |
| Zondag, 1 augustus 2010 |
|
Vandaag was de officiële opening, en om gelijk maar met de deur in huis te vallen: Wauw! Wat groots, wat
leuk, wat mooi!! Om 14.00 uur werd er verzameld op het parkeerterrein van het Lyceum, dicht bij het inschrijfcentrum. Alle deelnemers zouden een lange optocht vormen, dwars door de hoofdstraten van het stadje Dahn. Iedere natie werd voorgegaan door een dame met een bord waarop de naam van het desbetreffende land stond, en een grote nationale vlag begeleidde de schutters. Vooraan werd de stoet begeleid door een fanfare, en achteraan sloot een djembé-groep af. Langs de hele route stonden honderden toeschouwers met vlaggen, toeters, fluitjes, te juichen en te klappen: alsof we allemaal al kampioenen waren! Bij een van de podia langszij werden alle landen aangekondigd met een korte slagzin ('Niederländen gibt es, unseren westlichen Nachbarn. Und fast Weltmeister bei der WM Fussball!') begeleid door Guus Meeuwis' Kedeng Kedeng uit de speakers knallend. Eenmaal weer aangekomen bij het 'WM-Dorf' werd er op het grote podium een toespraak gehouden door de voorzitter van de organiserende lokale boogschietvereniging - die slechts 35 man telt -, die samen met haar sponsors, de gemeente, de provincie en de nationale handboog- bond, een grote organisatie heeft gevormd om dit grote evenement plaats te laten vinden. Ook de burgemeester van Dahn kwam aan het woord, en afsluitend de voorzitter van de International Field Archery Association. Allen waren zeer lovend over hoe het toernooi tot nu toe verliep en wensten alle schutters heel veel succes. Daarna was er nog een feest om de opening vrolijk in te luiden met muziek, bier en de lokale pizza-achtige specialiteit 'flammkuchen'. |
Na alle toespraken en even meedeinen op het feestgedruis, ben ik afgetaaid naar de camping om een hapje te eten. Vanavond is er een groot optreden op het hoofdpodium, de band schijnt hier in Duitsland bekend te zijn en aardig wat hits te spelen. Met het drinken zal ik me inhouden: morgen moet ik vroeg op voor de eerste briefing en even voor half 10 valt het startschot. Ik heb een lange dag voor de boeg want het terrein is ruig en de weersverwachtingen zijn warm en nat. |
| Zaterdag, 31 juli 2010 |
|
Vandaag was de laatste dag om te kunnen oefenen, voordat het WK begint. Alle schutters zijn nu aanwezig, en
dat valt duidelijk te merken aan de drukte: Waar ik gisteren nog als eenzame schutter op de Practise Range
stond, daar stonden nu zeker 150 schutters. Ook de laatste handelaren zijn gearriveerd waardoor er nu vele
sportartikelen te koop zijn, maar ook zonnebrillen, t-shirts met opdruk van het wedstrijdlogo, en zaken als
stevige bergschoenen. Aan de 'meet' staan alle nationaliteiten door elkaar, wat af en toe een leuk maar moeizaam gesprek oplevert. Zo stond ik vanmiddag met twee Spanjaarden van Tenerife te schieten, waarmee je een gesprek probeert te voeren in het Spaans. Op zo'n moment ben ik heel blij met de internationaal georiënteerde studie die ik volg, want daar leer ik zowel Spaans als Frans en Engels vloeiend te spreken. Maar ik ben nog altijd lerende, waardoor de 'handen en voeten' handige hulpmiddelen blijven. Niet alleen in Nederland, maar ook op deze internationale wedstrijden, kun je duidelijk het verschil zien tussen de fanatiekelingen en de gezelligheidsschutters. De een staat minutenlang door zijn verrekijker te turen naar het doel alvorens hij gaat schieten, terwijl de andere nog luid lachend zijn pijl op de boog zet en zonder verdere omwegen begint te 
|
schieten. Beide hebben ze de ambitie en de kunde voor dit toernooi, maar ze beleven het heel
verschillend. Ik denk dat de boogsport niet als enige deze verschillen kent. Zelf sta ik er letterlijk en figuurlijk tussen: ik ben hier om een serieus resultaat neer te zetten, maar met een positieve instelling. Want zou ik hier alleen voor de eerste plaats komen, dan kon ik het wel vergeten: ik ben in een categorie ingedeeld waarin mijn boog eigenlijk een beetje misplaatst is. Mijn boog valt namelijk onder Bowhunter Recurve, wat inhoudt dat ik het tegen schutters met Olympische bogen, carbonpijlen en contragewichten moet opnemen. De Historical Bow - waar ik hoopte geplaatst te worden - is bedoeld voor bogen met een historische vorm en dito materialen. Mijn Turkse ruiterboog valt qua vorm wel degelijk in deze klasse, en mijn schietstijl ook, maar doordat het gebruikte materiaal fabrieksmatig vervaardigd is... ben ik in deze categorie ingedeeld. Jammer maar helaas; als ik al een kans had op een hoge plek in het klassement dan is die nu aardig afgenomen. Morgen is de officiële opening, met een optocht der naties door de stad, en maandag zal het eerste startschot klinken. Ik pak nog even mijn rust voor de strijd losbarst, en dan ga ik er hard tegenaan! 
|
| Vrijdag, 30 juli 2010 |
|
Al een jaar heb ik er naar uitgekeken: the World Field Archery Championships, oftewel de wereldkampioenschappen
veldschieten. Donderdag 29 juli opende de oefenbaan op het wedstrijdterrein, maar er viel te veel regen om even
ontspannen te gaan oefenen. De weersvooruitzichten voor aanstaande week zijn gelukkig veel beter. Vanmiddag
opende de inschrijving om 14.00 uur, en ik zorgde er voor dat ik ruim op tijd aanwezig was. Want er moeten in
twee dagen tijd wel zevenhonderd schutters uit vijfentwintig verschillende landen worden ingeschreven. Onder
andere Australië, USA, Zuid-Afrika, Zweden, en zelfs Mongolië en Bhutan worden vertegenwoordigd. Sommige landen
hebben een grote delegatie van pakweg 30 man gestuurd, andere landen worden door een enkele deelnemer
vertegenwoordigd. Veel teams dragen een mooi tenue met de naam van de deelnemer en het land er op gedrukt,
met wapens en vlaggen van hun land en in mooie kleurschakeringen. De Nederlandse bond heeft dit helaas niet
voor ons team kunnen regelen, maar vol trots draag ik mijn shirt van mijn vereniging Robin Hood! Het is vandaag gelukkig veel beter weer, dus heb ik ook de oefenbanen bezocht. Dertig doelen stonden in een lange linie opgesteld, waarvan de afstand tussen de vijf en vijfenzeventig meter bedroeg. Het afgelopen halfjaar heb ik helaas weinig kunnen oefenen voor deze wedstrijd wegens 
|
de grote drukte op school, en daardoor was het 'even wennen' aan sommige afstanden. Maar na een aantal schoten begon het vertrouwen te groeien, en nog geen uur later kon ik zelfs op de langste afstanden mijn pijlen goed in de roos schieten. Dat geeft dan wel voldoening! Tevens heb ik een deel van het parcours kunnen lopen: wat een prachtige omgeving om een wedstrijd uit te zetten. Het constante heuveltje op heuveltje af is wel vermoeiend, gelukkig heb ik een paar goede bergschoenen die mij grip geven maar ook waterdicht zijn. Het regenwater van de afgelopen dagen is nog niet helemaal weggetrokken, wat hier en daar een aardige modderplas oplevert. Desalniettemin hopen zowel de deelnemers als de organisatie dan ook op goed weer voor de aankomende week! Geen regen en weinig wind, dat is optimaal voor een sport als boogschieten. In het 'Weltmeisterschaft-dorf' staan veel eettentjes, bierkarren, podia en verkoopstands opgetuigd. Iedere avond treedt er een andere band op, of worden er complete banketten verzorgd. Ook een broodje bratwürst, een goed glas bier of een nieuwe boog is allemaal verkrijgbaar. Tevens worden er ludieke acties georganiseerd, zo wordt er bijvoorbeeld een 24-karaats vergulde boog verloot. Ik ga morgen maar even een lot kopen, want we gaan toch allemaal voor goud? |
| Voor vertrek |
|
Het gaat er nu toch echt van komen: deze zomer ga ik naar Duitsland om deel te nemen aan het wereldkampioenschap
veldschieten. Op deze handboogwedstrijd zal ik met mijn Turkse ruiterboog schieten, een kort maar fel boogje. De
boog waarmee je schiet, is medebepalend voor welk klassement je ingeschreven wordt. Ook geslacht en
leeftijdscategorie tellen mee. Dit zijn de standaard gegevens die een wedstrijdorganisatie nodig heeft
voor je inschrijving. Vorig jaar heb ik mij eind juni ingeschreven voor dit evenement. Carolien — zelf Nederlands kampioen veldschieten 2008 — attendeerde mij op deze wedstrijd en raadde mij aan om mijzelf aan te melden. De wedstrijden die ik schiet zijn bijna altijd verdienstelijk en stiekem wilde ik toch wel heel graag meedoen aan een WK. Want hoe vaak krijg je nu de kans om tussen topsporters vanuit de hele wereld te mogen staan, leren van hun technieken, en zelf ook schieten voor die wereldtitel? Ik heb dan misschien wel tientallen wedstrijden meegedaan, maar geen daarvan valt te vergelijken met een WK. Op zo’n hoog niveau waar iedere punt telt, en scheidsrechters bij ieder doel met een vergrootglas staan om te kijken of je wel echt dat aantal punten hebt geschoten... Dat is wel even wat anders dan een ’leuk dagje schieten’ met je clubleden. Aan de andere kant: ik heb niks te verliezen, en ik kan er alleen maar beter van worden. De ervaring op zich is al een onvergetelijke aanwinst: ik kijk er dan ook echt naar uit! Voor een wereldkampioenschap is Dahn in het zuiden van Duitsland om de hoek, wanneer je het vergelijkt met locaties als Argentinië of Korea. Desalniettemin: je moet er wel naartoe, je hebt er verblijf en voedsel nodig, er moet een fiks bedrag aan inschrijfgeld worden betaald, er moet een bedrag voor reservemateriaal worden vrijgesteld... Alles bij elkaar is dat een aardige opsomming. Het was dan ook een verstandig idee om onze vakantie dit jaar op een camping te vieren, vijf kilometer van het wedstrijdterrein af. Ook heb ik geweldige sponsors gevonden: Nico |
Brillen stelt een zeer geschikte zonnebril ter beschikking voor optimaal zicht en Reynders groen-ingenieursburo ondersteunt mijn deelname door de helft bij te dragen aan de inschrijfkosten. Ik ben hun beide ontzettend dankbaar voor deze gulle gebaren. In de aanloop naar het WK en ook ten tijde van de wedstrijden zal ik een ’dagboek’ bijhouden om mijn ervaringen te delen. Tevens zullen deze stukjes in de Steenwijker Courant worden geplaatst. Jullie horen van mij! Dennis van de Meent - 14 juli 2010 |
